Herdenking van het martelaarschap van de heilige anba Sarabamoon, bisschop van Nakius.
Op deze dag stierf de heilige Sarabamon, de bisschop van Nakius, de marteldood. Hij was van het geslacht van Stephanus. Zijn vader heette Abraham ben Levi ben Joseph en was een broer van Simeon, een oom van Stephanus de aartsdiaken en de eerste martelaar van de stam van Juda. Bij zijn geboorte noemden ze hem Simeon zoals zijn grootvader.
Toen zijn vader gestorven was, wenste Simeon christen te worden. De engel van de Heer verscheen aan hem en gaf hem de opdracht naar bisschop Johannes te gaan. Toen Simeon bij hem kwam, leerde hij hem het geheim van de menswording van Christus. De bisschop waagde het echter niet, Simeon in Jeruzalem te dopen, uit angst voor de joden. Daarom wist Simeon niet goed wat hij moest doen, tot de heilige Maagd Maria aan hem verscheen en hem de opdracht gaf naar Alexandrië te gaan, naar de heilige Theonas, de 16e paus van Alexandrië. De engel des Heren begeleidde Simeon, in een menselijke gedaante, tot hij in Alexandrië aankwam en paus Theonas met de situatie bekend gemaakt had. De paus was zeer verheugd over de komst van Simeon, onderrichtte en doopte hem. Daarna wijdde hij Simeon tot monnik in het kristal klooster. Toen nu paus Theonas stierf (300 A.D.) en paus Petrus I , de laatste van de martelaren, in zijn plaats kwam, liet deze Simeon halen om hem bij zijn ambtsbezigheden te ondersteunen.
Later toen de bisschop van Nakius stierf wijdde paus Petrus I Simeon tot bisschop van Nakius met de naam Sarabamon. De kerk was daar erg verheugd over en de Heer liet door Sarabamon veel wonderen geschieden. Terzijde van de stad stonden Egyptische tempels waarin afgoden vereerd werden. Sarabamon hield echter niet op Christus te smeken, tot ze vervielen en ineenstortten en het water steeg en bedekte de tempels. Sarabamon roeide de afgodendienst totaal uit in zijn bisdom. Evenzo verdoemde Sarabamon de godslasterlijke leer van Sabellius, dat Vader, Zoon en Heilige Geest één hypostase zouden zijn. (Sabelianisme). Toen nu Diocletianus afvallig werd en men hem ervan op de hoogte bracht, dat de heilige Sarabamon de verering van zijn afgod als zinloos beschouwde, gaf Diocletianus bevel hem te laten komen. Toen Sarabamon met de afgevaardigden naar Alexandrië kwam, verbleef hij de nacht in de gevangenis waar paus Petrus I en een menigte priesters naar hem toegingen, en hem begroetten. Daar zagen ze zijn gezicht, dat straalde als het gelaat van een engel Gods. Toen Sarabamon naar de koning gebracht werd, bestrafte deze hem met meerdere folteringen, maar de Heer Jezus Christus liet Sarabamon deze folteringen zonder letsel en zonder pijn doorstaan. Toen Diocletianus zag dat een groot aantal mensen door hem gelovig werden, stuurde hij hem naar stadhouder Arianus, in Alexandrië die hem op zijn schip meenam en richting zuid Egypte vertrok. Toen het schip in de buurt van Nakius, de stad van de heilige Sarabamon kwam, waren ze niet in staat, het schip verder van zijn plaats te bewegen. Ze gingen daarom aan land en onthoofdden Sarabamon. Zo verwierf anba Sarabamon de martelaarskroon. Zijn gemeente haalde, met grote plechtigheden, zijn lichaam op en zij droegen hem de kerk binnen.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.