Synaxarium
15 Thout

De verplaatsing van het lichaam van St. Stefanus, de aartsdiaken.

Deze strijder en martelaar verscheen meerdere keren aan een man die Lucianus genoemd werd. Die kwam uit het dorp waar het eerbare lichaam begraven was. Het dorp staat bekend als het ‘dorp Gamaliël’ vlakbij Jeruzalem. St. Stephanus vertelde Lucianus zijn naam en waar zijn lichaam begraven was.

Lucianus ging naar de bisschop van Jeruzalem en vertelde hem over wat hij in zijn slaap gezien had. De bisschop stond op, nam twee bisschoppen en de leden van de kerk met zich mee en ging naar de plaats waar het lichaam was. Ze groeven in de grond en toen vond er een grote aardbeving plaats. De kist met het heilige lichaam erin werd hierdoor onthuld. Er kwamen zoete en kostbare geuren uit. Ze hoorden stemmen van engelen die God prezen en zeiden: “Glorie aan God in de hoogste en vrede op aarde en in de mensen een welbehagen”. Deze lof werd herhaald en de bisschoppen bogen neer voor de kist. Ze droegen de kist weg met liederen, psalmen en kaarsen totdat ze bij Jeruzalem aankwamen. Later bouwde een man, die Alexander heette en uit Constantinopel kwam, een kerk voor St. Stefanus in Jeruzalem en legde het heilige lichaam hierin.

Vijf jaar later ging Alexander heen en zijn vrouw begroef hem naast de kist van de heilige. Acht jaar later besloot de vrouw van Alexander om naar Constantinopel te gaan en ze wilde het lichaam van haar man meenemen. Ze kwam bij de kerk en nam de kist met het lichaam van St. Stefanus mee omdat ze dacht dat dit de kist met het lichaam van haar man was. Ze droeg hem naar Ascalon en scheepte in op een schip naar Constantinopel. Midden op zee hoorde ze, tot haar verbazing, gezang en lofprijzing uit de kist komen. Ze stond op, onderzocht de kist en realiseerde zich toen dat het de kist was met het lichaam van St. Stefanus erin en dat dit Gods wil was. Ze dankte de Heer en vervolgde haar reis totdat ze in Constantinopel kwam.

Ze ging naar de keizer en vertelde hem wat er gebeurd was. De keizer, de aartsbisschop, priesters en de inwoners van de stad gingen naar het schip en droegen de kist op hun schouders tot aan het koninklijk paleis.

God deed vele tekenen, zowel op het schip als in het koninklijk paleis. Ze legden het heilige lichaam op een baldakijn gedragen door twee ezels en toen ze bij de plaats Constantantius kwamen, stopten de ezels. Toen ze de ezels sloegen, bewogen deze niet maar hoorden ze een stem van één van de ezels die zei: “het is goed om de heilige hier te plaatsen”. Iedereen die dit zag en hoorde was verbaasd en ze wisten dat Hij, die de ezel van Balaam had laten spreken, dezelfde was als Degene, die dit dier, dat het lichaam van de heilige droeg, liet spreken. De keizer beval dat er op die plaats een kerk voor de heilige gebouwd zou worden. Ze legden, het pure juweel, het heilige lichaam van St. Stefanus de apostel en martelaar erin.

Mogen zijn gebeden met ons allen zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.