Het heengaan van St. Arsenius, de leraar van de kinderen van de koningen.
Op deze dag van het jaar 447 A.D. (163 A.M.) ging de ascetische strijder en wijze vader St. Arsenius heen. Hij werd in Rome geboren bij christelijke en erg rijke ouders. Ze onderwezen hem over kerkonderwerpen en lieten hem tot diaken wijden. Hij was goed onderwezen in de Griekse cultuur en gezegend met belangrijke christelijke waarden. Toen keizer Theodosius de Grote naar een goede en wijze man zocht om zijn zonen Honorius en Arcadius te onderwijzen, kon hij geen betere persoon vinden dan Arsenius. Hij haalde hem naar zijn paleis en vertrouwde het onderwijs van zijn zonen aan hem toe. St. Arsenius onderwees hen en corrigeerde hen, zoals passend was. Omdat hij zich erg inspande en hard werkte om hen te onderwijzen, legde hij hen een keer een pijnlijk pak slaag op. Toen keizer Theodosius, hun vader, stierf, regeerde Honorius over Rome en Arcadius over Constantinopel. De heilige herinnerde zich dat hij hen een keer geslagen had en dat Honorius er naar verlangde om hem daarvoor te straffen. Terwijl hij hierover nadacht, kwam de stem van de Heer uit de hemel: “O Arsani, ga weg uit deze wereld en u zult gered worden”.
Toen veranderde hij zijn kleding, kwam naar Alexandrië en ging daarna naar de wildernis van St. Macarius waar hij een grote strijd voerde met vasten, gebed en lang waken. Aan het begin van zijn monastieke leven legde hij zijn gedachten voor advies aan een eenvoudig monnik voor. De monniken waren verrast en zeiden tegen hem: “Heeft iemand als Arsenius, die erg goed is onderlegd in de Griekse en Romeinse cultuur, het advies van deze eenvoudige monnik nodig?” Hij zei tegen hen dat het Koptische alfabet van die monnik niet door Arsenius beheerst werd. Hiermee bedoelde hij de deugden van die monnik. Een boodschapper kwam uit Rome en had een testament bij zich van één van St. Arsenius’ overleden verwanten, die al zijn bezittingen aan de heilige naliet. De heilige vroeg: “Wanneer is de man overleden?” De boodschapper antwoordde: “Een jaar geleden”. De heilige zei: “Ik ben elf jaar geleden overleden en degenen die voor de wereld gestorven zijn, kunnen niet erven van anderen die gestorven zijn.”
Eens kwam een nobele vrouw uit Rome hem bezoeken omdat ze over zijn rechtvaardigheid had gehoord. Nadat ze hem korte tijd bezocht had, vroeg ze aan hem of hij haar wilde gedenken in zijn gebeden. Hij zei tegen haar: “Moge God alle herinneringen aan u uit mijn geheugen wissen”. Ze keerde verdrietig terug en klaagde bij de paus over deze uitspraak. Paus Theophilus legde haar uit dat hij ermee bedoelde, dat hij bang was dat de duivel de herinnering zou kunnen gebruiken om hem te verzoeken.
Toen Arsenius aan zijn monastieke leven begon, had hij de gewoonte om de witte bonen voor zichzelf uit te zoeken. Toen de abt van het klooster dit zag, vermaande hij de monnik die naast Arsenius zat vriendelijk en zei: “Het is niet goed dat je je onderscheidt van de rest van je broeders door de witte bonen uit te kiezen”. Arsenius zei tegen zichzelf: “Deze vermaning is voor jou bedoeld, O Arsenius!”
Arsenius beheerste de deugd van het zwijgen. Toen iemand daarnaar vroeg zei hij: ”Vaak heb ik spijt gehad dat ik sprak, maar ik heb nooit spijt gehad van mijn zwijgen.” Hij was een erg nederige en bescheiden man, die leefde van het werk dat hij met zijn handen deed, het vlechten van palmbladeren en wat hij over had gaf hij aan de armen. Hij schreef veel nuttige lessen. Wanneer hij de kerk binnenkwam, verstopte hij zich achter een pilaar van de kerk zodat niemand hem zou zien. Zijn verschijning was knap, zijn gezicht was helder en levenslustig. Hij was lang van gestalte maar werd krom door ouderdom. Hij bezocht Jeruzalem toen hij zeventig jaar oud was, ontving de zegen van de heilige plaatsen en keerde terug naar Scetis. Hij werd 95 jaar oud. Hij verbleef hiervan 40 jaar in Rome, 40 in de wildernis van St. Macarius, 10 jaar op de berg Tora, in de buurt van Cairo, 3 jaar in de kloosters van Alexandrië en daarna keerde hij terug naar de berg Tora en woonde daar nog 2 jaar. Hij had zijn discipelen opgedragen om zijn lichaam op een bepaalde berg neer te leggen, zodat de wilde beesten en aasgieren hem zouden opeten. Maar net voordat zijn ziel zijn lichaam zou verlaten, werd hij door angst bevangen en zijn discipelen zeiden tegen hem: “Is iemand als Arsenius bang voor de dood? “ Hij antwoordde: “Toen ik monnik werd heb ik dit uur gevreesd.” Hij werd kalm, zijn ziel werd getroost en een vredige blik bedekte zijn gezicht toen hij zei: “Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij.” (Psalm 23:4). Hij ging heen in vrede in het jaar 447 A.D. Toen Theodosius II, zoon van Arcadius, hoorde over zijn dood, bracht hij zijn lichaam naar Constantinopel. Hij bouwde een klooster op de plek waar hij overleed. In de geschiedenis staat dit bekend als het klooster van El-Kosair.
Een van zijn uitspraken is: “Een oude monnik zat in zijn cel en hoorde een stem die tegen hem zei; “Ga naar buiten zodat Ik je de daden van mensen kan laten zien.” Toen hij naar buiten ging, zag hij een man die houthakte. Toen hij het hout probeerde op te tillen, lukte dat niet en in plaats van dat hij zijn lading lichter maakte, vermeerderde hij deze en probeerde deze weer op te tillen, maar dit lukte niet, dit bleef hij steeds weer proberen. Toen liep hij weg en zag een andere man die water uit een bron putte in een pot met een gat erin en de man kreeg hem niet gevuld. Toen zag hij twee mannen die op twee paarden reden die allebei aan het uiteinde van één paal vastzaten. Toen ze bij de deur kwamen, waren ze te trots om de ander voor te laten gaan zodat de paal naar binnen kon. Hierdoor bleven ze buiten de poort. St. Arsenius legde dit visioen aan hen uit en zei: “De houthakker was een man met veel zonden. In plaats van berouw te hebben, voegde hij meer en meer zonden toe. De man die de pot wilde vullen was een gulle man die aalmoezen gaf van wat hij oneerlijk verdiend had en zo verloor hij zijn beloning. De twee mannen die de paal droegen, droegen de last van onze Heer Jezus Christus, maar met grote trots en daardoor bleven ze buiten het koninkrijk. “
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd aan onze Heer. Amen.