Het heengaan van de heilige Pisarion de Groot.
Op deze dag ging de heilige Pisarion de grote heen. Deze heilige was in Egypte geboren uit christelijke ouders. Toen Pisarion opgroeide, verlangde hij naar het kloosterwezen. Pisarion ging naar Sint Antonius, bleef bij hem en diende hem meerdere jaren. Daarna ging Pisarion naar de heilige Macarius en diende hem een tijdje. Vervolgens trok Pisarion rond in de woestijn, zonder onderdak, zonder ook maar enig wereldlijk bezit tot hij nog slechts een grof gewaad aanhad. Met een bijbel in zijn hand liep Pisarion langs de cellen en holen van de monniken en ging daar zitten huilen. Als iemand hem vroeg: Waarom huil je beste vader, zei hij meestal: Ik heb mijn rust verloren, ben voor de dood gevlucht en gevallen uit de eer van de verwantschap naar de oneer. Hij bedoelde daarmee het grote verlies van de mensheid door de val van Adam, de eerste vader, toen Adam het eerste gebod overtrad. Wie zijn toespeling niet begreep, probeerde hem wel te troosten en zei: Moge God je alles vergoeden, wat je verloren hebt. Er gingen grote wonderen van hem uit, waar de kerkvaders over vertellen, onder andere dat hij met zijn leerlingen, Johannes en Dolas, langs de oever van een zoutmeer liep toen zij dorst kregen. Toen nam hij wat water en sprak er een gebed over uit. Het water werd toen zoet en zij dronken er allen van. Een andere keer kwamen ze met een bezetene naar El-Esqiet (de woestijn), opdat de ouderen hem door hun gebeden zouden genezen. Toen zeiden de vaders tegen elkaar, als wij met de heilige Pisarion spreken, zal hij hem niet genezen, omdat hij zich teruggetrokken heeft van de roem der mensen. Zij lieten de zieke slapen op de plek in de kerk waar St. Pisarion normaal stond te bidden. Toen deze binnenkwam, vond hij de zieke in slaap. Hij wekte hem met zijn hand. Toen stond de zieke op en was gezond en volkomen genezen. God heeft door de handen van St. Pisarion verder nog vele wonderen verricht toen ging hij in vrede heen.
Mogen zijn gebeden met ons zijn. Amen.