Het martelaarschap van de heilige Clement, paus van Rome.
Ook op deze dag van ongeveer het jaar 97 A.D. stierf de grote heilige Eklemandus (Clemens I, 92-97 of 92-101 AD), bisschop van Rome, de marteldood. Deze heilige was in Rome geboren. Zijn vader heette Festinus en was lid van de raad van edelen. Zijn vader gaf hem een goede opleiding en liet hem onderwijzen in de Griekse filosofie. Toen de apostel Petrus in Rome kwam, hoorde de heilige Eklemandus van zijn getuigenis en liet St. Petrus uitnodigen naar zijn raad te komen. Hij hield met hem vele debatten, tot de apostel Petrus Eklemandus overtuigde van de onjuistheden van de afgodendienst en hem bevestigde in het geloof van de Goddelijkheid van de Heer Jezus Christus, in wiens naam zij preekten en wonderen verrichtten. Toen legde Eklemandus de geloofsbelijdenis af in de hand van Petrus en werd gedoopt. Vanaf die dag volgde hij Petrus en beschreef alles wat in het leven van de apostelen gebeurde, alsook wat hen door de keizers was aangedaan. Eklemandus preekte in veel steden en het was aan hem dat de apostelen de canonische boeken overhandigden. Daarna, tegen het einde van de eerste eeuw, werd Eklemandus patriarch van Rome, predikte daar en leidde veel mensen tot de Heer Jezus Christus. Keizer Traianus hoorde van Eklemandus en stuurde iemand naar hem toe, die hem gevangen nam. Toen Eklemandus voor de keizer geleid werd, verlangde deze van hem dat hij voor de afgoden neer zou vallen en Christus zou verloochenen. Omdat Eklemandus niet wilde gehoorzamen, verbande de keizer hem naar een verre stad, omdat hij bang was voor de bloedverwanten van Eklemandus en de inwoners van de stad, als hij Eklemandus daar zou laten bestraffen. Daarna stuurde de keizer een brief naar de stadhouder van de stad met het bevel Eklemandus te folteren en te doden. De stadhouder bond Eklemandus een anker om zijn nek en gooide hem in zee. Daarin stierf Eklemandus rond het jaar 100 na Christus. Na een jaar zakte het water in de zee zover terug dat het lichaam van Eklemandus te voorschijn kwam. Het lichaam van de heilige werd zichtbaar, zittend op de bodem van de zee, alsof hij nog leefde. De mensen kwamen naderbij voor zijn zegen en waren van plan het lichaam van de heilige Eklemandus uit zee te halen. Ze brachten er een marmeren doodskist heen, lieten deze in zee zakken en probeerden het lichaam uit zee te tillen. Maar zij konden de kist niet van zijn plaats krijgen. Toen begrepen zij dat de heilige Eklemandus niet van zijn plaats weggehaald wilde worden. Ze lieten hem daar en gingen heen. Ieder jaar, op de dag van zijn feest, zakte het water in zee en kwam het lichaam te voorschijn. De mensen kwamen dan naderbij om zijn zegen te ontvangen. Veel vreemdelingen die erheen gereisd zijn, hebben dit gezien en er over verteld.
Onder de vele wonderen is opgeschreven dat, in een bepaald jaar, mensen die naar Eklemandus gekomen waren en zijn zegen kregen, bij het weggaan een klein jongetje vergaten, dat achter de sarcofaag van de heilige achterbleef. Dit was volgens de beschikking Gods, opdat Gods grote liefde en de zegen die Hij aan Zijn heiligen geeft, duidelijk zou worden. Toen de ouders van de jongen hem kwamen zoeken, vonden ze hem niet en zagen dat de vloed opkwam en ze namen aan dat het kind verdronken was en door zeemonsters was opgegeten. Zij huilden om hem, hielden de religieuze plechtigheden en spraken de gebruikelijke gebeden uit. Het volgende jaar, toen het weer eb was en de heilige Eklemandus weer te voorschijn kwam en de mensen, zoals gewoonlijk, naderbij kwamen, vonden ze de jongen nog in leven. Ze vroegen de jongen wat er met hem was gebeurd en waarmee hij zich gevoed had. Hij antwoordde dat de heilige hem van spijs en drank voorzien had en hem tegen de zeemonsters had beschermd. Toen prezen zij de Heer Jezus Christus, die hooggeprezen is door middel van zijn heiligen.
Mogen zijn gebeden met ons zijn en alle eer voor altijd. aan onze Heer. Amen.